ก่อนกาลสมัยจะเริ่มต้นปรากฏว่ามีเดอะคิวบ์ เราไม่รู้ว่ามันมากจากไหน

รู้แต่เพียงว่ามันมีพลังอำนาจที่จะสร้างภพ และชีวิต

นี่แหละคือกำเนิดของเผ่าพันธุ์ของพวกเรา

ช่วงเวลาที่เราอยู่กันอย่างสงบสุข เดอะคิวบ์คือต้นกำเนิดของเผ่าพันธุ์พวกเราเหมือนกับการมีพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่

แต่ทว่า

บางคนก็ใช้ในทางสร้างสรรค์ บางคนก็ใช้ไปในทางชั่วร้าย

และนี้ก็คือจุดเริ่มต้นของสงคราม สงครามทำลายดวงดาวของเรา จนทุกที่เต็มไปด้วยความตาย

และเดอะคิวบ์ก็ได้สาบสูญไป ณ สุดห้วงจักรวาล

เราออกตามหาเดอะคิวบ์ไปทั่วทั้งแกแล็คซี หวังเพียงนำมันกลับมาสร้างโลกของเราใหม่

ค้นหาไปทุกๆ ดวงดาว

การเดินทางเพื่อการค้นหาครั้งใหม่ในที่สุด

ก็มีข่าวถึงการค้นพบ และนำเรามายังดาวเคราะห์ที่ชื่อว่า

โลก

สวัสดีนะทุกท่าน

ไม่ได้เจอะกันนานหวังว่าคงจะสบายกันดี อากาศเริ่มจะหนาวแล้วนะครับ แต่ลานเบียร์นี่ เริ่มมาก่อนนานแล้ว555

อนึ่ง

ซักประมาณอาทิตย์นึงมานี่

ผมรู้สึกว่า มีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นเรื่องหนึ่ง มีเรื่องพิลึกพิลั่นเกิดขึ้นอีกเรื่องหนึ่ง และมีเรื่องพิสดารเกิดขึ้นอีกเรื่องหนึ่ง

เอาทีละเรื่อง

เริ่มจากเรื่องสุดท้ายก่อน

ที่พิสดารก็คือ อยู่มาวันหนึ่ง

ผมได้ประสบพบเจอกับทารกชาวฮังกาเลี่ยนผู้หนึ่ง บนบรอดแบรนด์เนมอย่าง ยูทิวป์

ทารกชาวฮังกาเลี่ยนไม่นับว่าพิสดาร

แต่ทีพิสดารคือ ทารกผู้นี้กินเดอะคิวบ์เป็นอาหาร

โอ้วว

ตะลึง!!

ไอ้ห่านี่

พิสดารไหมครับ

.....

และถัดมา เรื่องพิลึกพิลั่นที่ผมค้นพบ ก็คือ

สูตรในการไขฟามลับของเดอะคิวบ์

หลังจากที่ไปสอยเดอะคิวบ์แบบประกอบเองมาครอบครอง

ผมก็ต้องทำหน้าที่คลี่คลายจัดระเบียบความอลหม่านบริเวณพื้นผิวของมัน

นั่นก็คือหมุนมันกลับไปให้สีมันตรงกันเหมือนไฟเขียวไฟแดงและเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนกับเมล็ดข้าวโพด

จนแล้วจนรอด ผมบังเอิญไปค้นคว้าหามาได้สองสูตร

มีชื่อว่า ท่ากระเรียนเหิน แมธเธิด กับ กระเรียนทัชดาวน์ ซิสเท็มป์

ทั้งสองรูปแบบเป็นกระบวนการจัดลำดับไฟลั่มของเดอะคิวบ์ที่เชื่อมโยงกันเป็นเครือข่ายใยแมงมุม โดยเราจะต้องใช้ท่ากระเรียนเหินจากล่างขึ้นบนก่อน ประมาณครึ่งท่อน จากนั้นจึงคลอสจากบนลงล่างแบบใบไม้ร่วงมาบรรจบกันบริเวณกึ่งกลาง

เป็นกระบวนท่าที่พิลึกพิลั่นจนผมนึกไม่ถึงในตอนแรกจริงๆ

นี่ถ้าไอคิวผมไม่ถึง185 ผมคงไม่รอดแน่

...

ที่ผมว่าพิลึกพิลั่นก็คือสองกระบวนท่านี้แหละ

...

ทีนี้เรื่องแรกสุด(ไล่มาจากท้ายไง)

…

อันนี้ซีเรียส

หลังจากที่ประชาธิปไตยประกาศเว้นวรรค

บล็อกแห่งนี้จึงทำการประท้วงด้วยการประกาศเว้นวรรคบ้าง(อันนี้คือเหตุผลที่แท้จริง)

แต่ทว่า ยิ่งแต่งดำประท้วงนานเท่าไร เสียงนินทาก็ชักจะหนาหูขึ้นทุกวัน

บ้างก็ว่า วงสวิงผมสูญเสียไปเป็นการถาวรแล้ว บ้างก็หาว่าผมแอบหนีไปขายกิ๊ฟฟารีนจนร่ำรวยได้เป็นเจ้าของกิจการไปแล้ว

อันนี้ก็แล้วแต่จะจินตนาการกันไป ซึ่งมันก็ไม่แปลก

แด่ที่แปลกประหลาดคือ หลังจากที่ผมสามารถบิดและหมุนเดอะคิวบ์ พันปีในออฟฟิส

ให้จัดเรียงไฟลั่มสีแบบไฟเขียวไฟแดง และเป็นระเบียบเรียบร้อยแบบเมล็ดข้าวโพดเป็นผลสำเร็จ

ผมก็รู้สึกชุ่มชวย+ปี้เป่า เหมือนดื่มลิโพไปสามขวด ตามด้วยเอ็มร้อยอีกสามขวด แบล็คอีกสามขวด แถมด้วยโมกุโมกุรสส้มตบท้าย

คล้ายกับว่าผมสามารถเรียกวงสวิงกลับมาได้อีกครั้งหนึ่ง ประจวบเหมาะกับช่วงนี้ที่ประชาธิบไตยที่กำลังจะกลับมาเริ่มต้นใหม่

ซึ่งทุกอย่างมันดูจะลงล็อกเหมือนตอนที่ผมบิดมุมขาว-เขียว-แดง มุมสุดท้ายของเดอะคิวบ์สำเร็จ

......

กลับมาที่ไอ้วงสวิ๋งที่ผมทึกทักเอาว่ามันเริ่มจะกลับมา

สาเหตุน่าจะเป็นเพราะความมหัสจรรย์ในความเรียบง่าย

แต่แฝงความสลับซับซ้อนของเดอะคิวบ์ที่ผมบังเอิญพบเจอ และกำลังคลั่งไคล้มันวันละสามมื้อ

เดอะคิวบ์กำลังจะพาผมย้อนกลับไปในยุคของวัยเด็ก ดนตรีดิสโก้ รถยนต์แปลงร่าง และกำลังจัดการรอยหยักในสมองของผมให้เป็นระบบระเบียบ

edit @ 28 Nov 2007 05:08:58 by nuut

edit @ 28 Nov 2007 05:14:59 by nuut

edit @ 28 Nov 2007 11:29:13 by nuut

edit @ 28 Nov 2007 11:40:01 by nuut

edit @ 28 Nov 2007 11:42:48 by nuut

edit @ 28 Nov 2007 11:53:51 by nuut

edit @ 28 Nov 2007 12:21:54 by nuut

edit @ 28 Nov 2007 12:26:38 by nuut

edit @ 28 Nov 2007 12:33:04 by nuut

edit @ 28 Nov 2007 12:34:25 by nuut