ยังท่องยุทธจักรอยู่......
นานเท่าไรแล้วหนอ?
ข้าพเจ้าบางทีคิดว่า ระยะทางที่ผ่านมายาวนานมากแล้ว
แต่เพียงแค่ทอดสายตามองตรงไปข้างหน้า
กลับยังมีระยะทางอันยาวนานมากกว่ารอคอยอยู่
.......
..
เช่นเดียวกับ หน้ากระดาษอันว่างเปล่าที่ยังคงนอนรอข้าพเจ้าอยู่
แน่นอน บรรดามิตรรักแฟนแพลงพ่อยกแม่ยกก็ยังคงรอข้าพเจ้าอยู่ (สังเกตดูจากเรตติ้งการกดที่เพิมขึ้นแบบเอ็กโพเนนเชี่ยลทุกๆวัน แม้ว่าข้าพเจ้าจะไม่ได้อัพเดท)
หากท่านเป็นแฟนพันธุ์แท้ของบล็อกนี้ (ซึ่งปัจจุบันเหลืออยู่ในจำนวนไม่มากมายแล้ว)
อาจจะรู้ว่า ถึงวันนี้ บล็อกแห่งนี้ก็มีอายุเข้าสองปีเต็มพอดีแล้ว
โย่ว!!
การเขียนบล็อกทุกวันนี้ จะว่าไป
ก็เปรียบเสมือนความสุขที่ได้ปั่นจักรยานเล่นแถวบ้านในช่วงปิดภาคเรียน
ที่ทุกวันนี้ แม้ว่าจะรับรู้ดีว่า การกระทำแบบนั้นในสมัยก่อน มันก็เป็นความสุขที่เรียบง่ายดี
แต่ก็ไม่ได้ไปกระทำแบบนั้นแล้ว
ด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม
ขอให้ทุกท่านมีความสุขกันตามอัตภาพนะครับ
ขอบคุณที่อุดหนุนกันเรื่อยมา
)
