เคยมีใครก็ไม่รู้กล่าวว่า

ขุนเขาสูงหมื่นเซี๊ยะยามปีนขึ้นไปก็ยากจะตายห่าอยู่เเล้ว

ครั้นยามที่ต้องกลับลงมานั้นก็ใช่ว่าจะง่าย และสวัสดิภาพ

ดาบเหล็กน้ำพี้ ต้องตีหมื่นค้อน !

ยิ่งสูง ยิ่งหนาว ยิ่งขาว ยิ่งหมวย ยิ่งยาวก็ยิ่งย้วย !!

หุ้นช่วยให้รวย เเปะก้วยช่วยให้จำ คาราบาวเเดงช่วยให้รำลึกถึงนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ !!!

การเป็นเเชมป์นั้นยาก เเต่การป้องกันเเชมป์นั้นกลับยากยิ่งกว่า

มีสุขคนหมื่นร่วมเสพ มีทุกข์คนเป็นเเสนมาช่วยกันซ้ำ สิ่งที่ดีกลับไม่จำ ส่วนที่ระยำน่ะจำกันดี(จัง)

อะเเฮ่ม!! ว่ากันว่าใครก็ตามที่ได้ปีนขึ้นไปอยู่บนหลังเสือเเล้ว ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม การจะกลับลงมาข้างล่างอีกนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เป็นที่รู้กันวงในว่า ถ้าลงมาเสือมันก็จะเเว้งกัดเอา โชคดีก็อาจเเค่หูแหว่ง โชคไม่ดีก็อาจจะเดี้ยงเป็นชิ้นๆเเบบจิ๊กซอรูปแอ๊บสเเตรกที่ไม่มีใครกล้ารับต่อ ไม่มีหมอกล้ารับเย็บ

เรื่องราวอันพิลึกพิลั่นนี้ ความจริงเป็นเช่นใด โปรดเดา

"เเกหิวอยู่รึ"

"เออ"

"ถ้าเเกไม่หิว เเกก็จะไม่กินข้าใช่มั้ย"

"เออ ไม่หิวข้าก็ไม่กิน"

คนก็เลยพาเสือไปหาอะไรกินนิดๆหน่อยๆ

วันต่อมา

วันต่อมา

วันต่อมา

วันต่อมา

นิทานเรื่องนี่สอนให้รู้ว่า ขนาดวาดเอาวัวมันยังกลัว เพราะฉะนั้นก็อย่าไปเที่ยวขี่มันเล่น เสือน่ะ ขี่เเล้วมันหาทางลงสวยๆยาก