หวัดดีนะครับ ช่วงนี้และหลังจากนี้คงจะนานๆมาที เพราะภารกิจรัดติ้วเหลือเกิน
ตารางคิวตอนนี้แน่นยิ่งกว่ารถเมล์ยามเช้าเสียอีก
ตอนนี้ผมกำลังคิดงานบางอย่างอยู่ครับ เวลาคิดอะไรค้างไว้หรือคิดอะไรไม่ออกนี่มันทรมานนะครับ
แบบว่าทำไมคิดไปคิดมามันก็เดิมๆหว่า
สมองของคนเรานี่แปลกดีนะครับ เห็นว่าระบบการทำงานของสมองเก้าสิบกว่าเปอร์เซ็นต์ยังคงเป็นปริศนาอยู่ ซึ่งผมคิดว่ามันก็ควรจะต้องเป็นปริศนาต่อไปน่ะดีแล้ว
มีคนพยายามจะเอาคอมพิวเต๋อ(ซึ่งสร้างขึ้นมาจากสมองของมนุษย์) มาเปรียบเทียบกับสมองของมนุษย์
รู้สึกว่าสมองของคนจะนำหน้าสมองคนเหล็กอยู่มาก
แต่ก็มีคนพยายามจะบอกว่าถ้ามันสามารถพัฒนาจนมีความซับซ้อนพอๆกัน
คอมพิวเต๋อก็คงจะคิดได้
แต่ผมยังงงเรื่องประสาทสัมผัสของคอมพิวเตอร์ เราจะสร้างได้ขนาด ให้คอมมันพูดว่า
อย่าจับหน้าจอมากนักสิ ไม่ชอบ หรือ กดเอนเทอร์บ่อยๆนะ มันจั๊กกะเดียมดี
แบบว่า ผมคิดว่าที่สมองคนเราพัฒนามานี่น่าจะเป็นเพราะเรามี ประสาทสัมผัสทั้งห้าอันยอดเยี่ยม
แล้วโยงใยกันสลับซับซ้อนยิ่งกว่าใยของสไปเดอร์แมน
แบบว่า เรามีความรู้สึกน่ะนะ
คนเหล็กที่โดนยิงแล้วไม่เจ็บ ผมคิดว่า มันไม่น่าจะคิดอะไรยากๆได้
หรือคิดได้ก็คงจะเป็นพวกสัญชาตญาณของหุ่นยนต์ง่ายๆ
ประเภทน้ำมันจะหมดแล้วนะ หรือ เมื่อยแขนจังไปหาจารบีหยอดดีกว่า อะไรแบบนี้
ไอ้จะมาคิดบรรเจิด หรือคิดโจ๊กม๊กอะไรแบบคนนี่คงจะอีกนาน
คิดไม่ออกนั่งจิ้มไปจิ้มมา ไปถึงเมืองคนเหล็กสมองกลโน่น
คือช่วงนี้กำลังใช้ความคิดอยู่น่ะ(ฟังดูดีนะ)แล้วยังไม่ค่อยออกเท่าไหร่
แต่ว่าไม่ได้อัพบล็อกมานานแล้ว อัพแบบมึนๆนี่แหละวันนี้
คิดว่าค่อยๆเคี้ยวเอื้องๆไป ซักพักก็คงจะมีไอเดียดีๆมั่งแหละ เฮ้อ
งึมๆๆๆ
คิดๆ เพื่อนเคี้ยว ลาละท่าน
นั้นซิ สมองคอมจะสู้สมองคนได้ไงกัน
)
